W ubiegły roku w kwietniu odwiedziła mnie koleżanka. Zachwycałyśmy się nagłym wybuchem wiosny, cały ogród był biały od kwiatów. Zakwitło wszystko na raz; jabłoń, wiśnie, czereśnie, derenie, porzeczki, agrest. Ale w ogrodzie panowała cisza, tylko od czasu do czasu można było usłyszeć jakieś brzęczenie. Dawniej, kiedy przechodziło się między kwitnącymi drzewami, rozbrzmiewała muzyka: brzęczenie pszczół i buczenie trzmieli.
I wtedy moja koleżanka powiedziała, żebym kupiła pszczoły. Jak to kupiła pszczoły – pomyślałam sobie. Przecież nie mam uli, nie mam zamiaru zajmować się pszczelarstwem. Owszem, w ogrodzie wisiały dwa małe hotele dla dzikich pszczół, ale myślałam, że te dzikie pszczoły przylecą zbierać nektar, zapyla kwiaty na drzewach i krzewach i zamieszkają w tych hotelach. Owszem, kilkanaście otworów zostało zamurowanych i to pewnie tych kilka pszczół, po wygryzieniu się kokonów, próbowało zapylić wszystkie kwiaty. No, efekt oczywiście nie był zadowalający. Przemyślałam, poczytałam, poszukałam w Internecie i zamówiłam kokony pszczół. Przyszły pocztą, w kopercie, pod koniec stycznia. Pod koniec marca zostaną przeniesione do hotelu. Na razie śpią. Hotele przygotowane, drzewka pobiałkowane. Czekamy z nadzieją, że spodoba im się w naszym ogrodzie, złożą jajeczka, zapylą kwiaty, zgromadzą pokarm dla larw, które w kolejnym roku powtórzą cały cykl. A my będziemy mieć piękne i smaczne owoce.
10 Luty 2019 r. Czas wysiać pomidory.
Mój tato miał folię, w której uprawiał olbrzymie pomidory malinowe. Ale to było dawno. Przez prawie 20 lat nie przyszło mi nawet do głowy, żeby zabrać się za uprawę pomidorów. Z góry zakładałam, że to mi się nie uda. Do czasu, aż odwiedziliśmy przejazdem naszych znajomych, którzy w ogródku, na gruncie uprawiali z pełnym sukcesem pomidory. Zachwyciłam się plonami i już w następnym roku kupiłam nasiona, wysiałam, posadziłam na gruncie, gdyż wtedy nie miałam jeszcze szklarni.
Pomidory pięknie urosły, zaowocowały i to bardzo przyzwoicie, ale niestety tylko część zdążyła ładnie dojrzeć, część została zaatakowana różnymi chorobami, pleśniami i zarazami. Rożnica w zbiorach polegała na tym, że znajomi mieszkali w jednym z najciepleszych rejonach Polski, w Tarnowie. My natomaist mieszkamy w kotlinie górskiej, gdzie klimat jest bardzo kapryśny, zdarzają się mrozy po „zimnej Zośce” lub na początku wrzesnia.
W następnym roku mąż zbudował mi niewielką szklarnię, mieści się tam 12 krzaczków pomidorów, reszta wędruje na grunt. Lato 2018 r było bardzo ciepłe, wrecz upalne, wyjątkowo nie było majowych przymrozków. Wysiałam dużo różnych pomidorów, zawsze część sadzonek oddawałam znajomym i sąsiadom, ale tego lata okazało sie, że sąsiadki też wysiały swoje pomidory, a innym nie chciało sie w ogóle zajmować uprawą pomidorów. I tak zostaliśmy z 50 krzaczkami pomidorów. Oczywiście, że pracy było bardzo dużo, trzeba obrywać wilki, część pomidorów zapylać, szczególnie te w szklarni, podlewać, podwiązywać.
Ale pomidory odwdzięczyły się pięknie za naszą pracę. Największe malinowe stare odmiany czerwone osiągnęły wagę 1 kg. Rewelacyjne okazały sie też małe pomidorki Tutti Frutti, w którychgłównie buszował nasz wnuk.
Niedziela -13 stycznia 2019 r.
Bakłażan, oberżyna, psianka podłużna, gruszka miłosna, jajko krzewiaste i bakman. Nazwa ta jeszcze kilkanaście lat temu bardziej kojarzyła mi się z kolorem farby do włosów, kolorem pomadki do ust czy kolorem lakieru do paznokci. Nie wiązałam jej z żadnym smakiem czy zapachem. Bakłażana, jako potrawę, tak naprawdę odkryłam podczas podróży zagranicznych, w postaci parmegiany czy musaki. Ale trzeba było jeszcze kilku lat, żeby pojawił się pomysł uprawy bakłażanów. Pierwsza próba, taka trochę „przy okazji”, całkowicie nieudana, tzn, zero owoców. Rok później udało się wyhodować kilka ładnych krzaczków, na których wyrosły okazałe bakłażany. Ale to dopiero w ubiegłym roku zbiory były bardzo zadowalające. Drogą prób i błędów uzyskałam piękne, zdrowe i pyszne warzywa. Pierwsza bardzo ważna rzecz, to wysiać nasiona bardzo wczesnie. Bakłażany mają bardzo długi okres wegetacyjny. Od wysiania do pierwszych zbiorów, w naszym klimacie, mija 5-6 miesięcy, w zależności od pogody. Dlaczego ważne dla mnie jest tak wczesne wysiewanie nasion baklażanów. Mój ogród jest w górach, a to znaczy, że już we wrzesniu mogą pojawić się pierwsze przymrozki. Bakłażan bardzo nie lubi zimnych nocy, wtedy praktycznie przestaje rosnąć. Z tego powodu próbowałam uprawiać go w namiocie foliowym, zakupionym specjalnie na tę okoliczność. Niestety, owszem kwiaty były, ale 0 owoców. W 2018 roku wszystkie bakłażany wysadziłam na gruncie, wcześniej zasilonym kozim obornikiem. i udało się.
Od jakiegoś czasu chodziło mi po głowie, żeby zrobić samodzielnie krem do twarzy. Pierwsze próby, nawet trochę prymitywne, dały mi jednak nadzieję, że może się udać. I tak znowu krok po kroku. Rozmowy z osobami, które podobnie jak ja, chciały stworzyć swój krem i im się udało. Przeglądanie Internetu. Zaczytywanie się w nieskończoną ilość książek i poradników o ziołach i ich zastosowaniu w różnych aspektach. Aż w moje ręce trafiła książka „Kosmetyki, które zrobisz w domu”, był to prezent pod choinkę od mojej synowej. I zaczęło się. Najpierw euforia – będę miała wreszcie swój krem, ale potem małe rozczarowanie, bo coś nie wychodziło, a miało wyjść. I tak, próba po próbie, testowanie na sobie, rodzinie, koleżankach i sąsiadkach. Przez rok różnych prób i błędów, mogę powiedzieć dzisiaj, że mam swój krem. W 100 % naturalny, ręcznie wykonany z własnoręcznie sporządzanych maceratów z ziół i kwiatów z mojego ogródka i pobliskich łąk, z hydrolatów uzyskiwanych w procesie destylacji olejków eterycznych samodzielnie destylowanych w alembiku, który sprowadziłam sobie z Chin, z żelu aloesowego uzyskiwanego z własnej uprawy doniczkowej aloesu VERA, przywiezionego kilka lat temu, jako maleńkie szczepki z Lanzarote (jedna z archipelagu Wysp Kanaryjskich) słynącej z produkcji kosmetyków zawierających w swoim składzie aloes.
I oto on – mój krem ziołowo-aloesowy
Nie wierzę w życie pozaziołowe. Siła, która drzemie w ziołach jest ogromna. Rośliny rosnące w moim zielniku są podstawą mojej domowej manufaktury. Służą do wzmacniania, leczenia a także przyjemności. To z nich powstają herbatki, lecznicze nalewki oraz naturalne kosmetyki.
Witam Cię!!! Bardzo mi miło, że jesteś moim gościem.
Zapraszam do mojej domowej manufaktury, do której dobrych kilka lat temu wprowadziły się masowo zioła, warzywa, owoce i nie chcą się wynieść. Tylko się mnożą, mnożą i mnożą. Kilka razy na dzień zaglądają do alembiku, blendera, wyciskarki do soków, piekarnika, czy garnka, by zdrowo nas nakarmić i odżywić.
Wiele zawdzięczam tym roślinom, przede wszystkim – zmienił się mój światopogląd, system wartości, stan emocjonalny.
Przedstawię owoce pracy sezonowej, które uzdrawiają nie tylko fizycznie, ale i duchowo. Zachęcam do wspólnej podróży , smakowania i doświadczania. Wierzę, że zagościsz tu na stałe.
Zrób krok na tej drodze albo od razu biegnij po niej pełną parą. WARTO!
T
Ogród jest moją pasją i miłością. Praca w nim i wsłuchiwanie się w jego rytm wzmacnia ciało, serce, umysł i ducha. Wraz z mężem wkładamy w nasz ogród moc pracy i serca. Rośliny odpłacają nam nam za opiekę przepięknymi plonami. Owoce naszej pracy sezonowej wykorzystuję do wytwarzania kosmetyków, nalewek i przetworów .
Moja skóra to mój dom, dbam więc i troszczę się o nią. Nie chcę płacić zdrowiem za urodę. Wytwarzanie własnych kosmetyków jest kolejną z moich pasji. Kosmetyki które tworzę nie tylko przynoszą efekty, ale też są bezpieczne i korzystne dla zdrowia.
